Werkgevers mogen uit het buitenland afkomstige werknemers onder bepaalde voorwaarden een belastingvrije vergoeding geven voor de extra kosten die het tijdelijke verblijf buiten het land van herkomst meebrengt. Deze vergoeding is vrijgesteld tot maximaal 30% van het loon. De 30%-regeling is opgenomen in de wet op de Loonbelasting. Personen op wie de 30%-regeling van toepassing is hebben de keuze voor gehele of gedeeltelijke toepassing van de regels voor buitenlandse belastingplichtigen. Dat keuzerecht geldt niet voor mensen die niet in aanmerking komen voor toepassing van de 30%-regeling, ongeacht of dat het gevolg is van het niet voldoen aan de voorwaarden van deze regeling of omdat de maximale looptijd van de regeling is verstreken. Volgens de Hoge Raad volgt dat uit de tekst van de Wet IB 2001 en uit de daarop gegeven toelichting. Hof Amsterdam stelde in een procedure vast dat de 30%-regeling niet van toepassing was op de belanghebbende. De belanghebbende bestreed dat oordeel in cassatie niet. Dat had tot gevolg dat hij geen beroep kon doen op de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplicht.