Het is altijd lastig om de gevolgen te bepalen van een betaling die een werknemer aan de werkgever doet door het inleveren van loon. De werkgever bespaart door het niet betalen van loon, maar daar staat een andere uitgave tegenover. De werknemer mist een bedrag aan netto loon, maar krijgt daar tegenover een voordeel omdat zijn werkgever iets voor hem betaalt. Soms ziet ook de belastingdienst door de bomen het bos niet meer, zo blijkt uit een procedure over de aftrek van scholingsuitgaven. Werkgever en werknemer sloten een studieovereenkomst waarin zij afspraken dat de werkgever 75% van de studiekosten van de werknemer voor zijn rekening zou nemen. Het restant was voor rekening van de werknemer. De werkgever betaalde alle kosten. De werknemer voldeed zijn aandeel in de kosten door 205 verlofuren in te leveren. In zijn aangifte inkomstenbelasting verwerkte de werknemer de geldswaarde van de ingeleverde verlofuren als scholingsuitgave. Scholingsuitgaven zijn alleen aftrekbaar als zij op de belanghebbende drukken. De betaling door de werkgever van het werknemersaandeel in de kosten van de studie vormt volgens het Hof geen loon, gezien de verdeling van de kosten volgens de studieovereenkomst. Door het inleveren van verlofuren om zijn schuld aan de werkgever te voldoen heeft de werknemer loon genoten tot het bedrag waarvoor hij van zijn schuld is bevrijd. Volgens het Hof heeft de werknemer uitgaven gedaan, die op hem drukken en heeft hij recht op aftrek van scholingsuitgaven. Daar staat dan een belast voordeel tegenover in de vorm van de ingeleverde verlofuren. De inspecteur verzuimde echter om het subsidiair standpunt in te nemen dat de ingeleverde verlofuren belast loon vormden die bij het inkomen geteld moesten worden. Het Hof zou buiten de rechtsstrijd zijn getreden indien het uit eigen beweging het belastbaar inkomen uit werk en woning van de werknemer zou verhogen.