Een Nederlandse BV fungeerde als een zogenaamde tussenhoudstermaatschappij in een internationaal concern. De BV was houdster van vrijwel het gehele aandelenkapitaal van een Franse SA. Naar Frans recht heeft een SA een levensduur van 99 jaar vanaf het moment van oprichting. Daarna vindt ontbinding en vereffening plaats, maar verlenging van de levensduur is mogelijk en gebruikelijk als de vennootschap nog actief is. De SA vormde een deelneming voor de BV. De BV had in 1992 een zogenaamde prêt participatif verstrekt aan de SA voor een bedrag van € 64,6 miljoen. Dat is een lening die naar Frans recht eigen vermogen van de verkrijger vormt. De looptijd was gelijk aan de resterende levensduur van de SA, behoudens verlenging. De BV had de van de SA ontvangen rente in de aangifte vennootschapsbelasting 1992 als vrijgestelde opbrengst van een deelneming aangegeven. Bij de aanslagregeling had de inspecteur dit standpunt gevolgd. Bij het vaststellen van de aanslag 1997 stelde de inspecteur zich op het standpunt dat de deelnemingsvrijstelling niet van toepassing was. Hij legde vervolgens een navorderingsaanslag op over 1992. Om dat mogelijk te maken moest hij een beroep doen op de verlengde navorderingstermijn voor buitenlandse inkomsten. Hof Den Bosch was van oordeel dat de verlengde navorderingstermijn niet gold voor inkomsten die op een Nederlandse bankrekening waren ontvangen. Volgens de Hoge Raad was die uitleg te beperkt. Ook wanneer iemand die in het buitenland recht heeft op inkomsten zich deze in Nederland laat betalen kan sprake zijn van in het buitenland opgekomen bedragen. De plaats waar de betaling wordt ontvangen is niet zonder meer beslissend. Toch had het Hof de navorderingsaanslag terecht vernietigd. De uit het buitenland verkregen vergoeding was rechtstreeks overgemaakt op de Nederlandse bankrekening die de BV in alle openheid naar de belastingdienst toe aanhield voor haar bedrijfsontvangsten. Verlenging van de navorderingstermijn is dan niet aan de orde.