Het Gerechtshof mag een bewijsaanbod van een procespartij niet negeren. Dat geldt ook als dat aanbod niet “van harte” is gedaan omdat de partij van de veronderstelling uitgaat, dat de bewijslast niet op hem rust. Die veronderstelling was onjuist, omdat er ondanks de verplichting daartoe geen aangifte was gedaan, waarna de inspecteur de aanslag ambtshalve had vastgesteld. Dan is het aan de wederpartij om te bewijzen dat de aanslag niet juist is. Volgens de Hoge Raad was het bewijsaanbod gedaan voor het geval het standpunt, dat de bewijslast niet op deze partij rustte, niet juist was. Het Hof had moeten begrijpen, dat de getuige belangrijke informatie kon verschaffen en om die reden het bewijsaanbod niet mogen negeren.