De Belastingdienst berekent of vergoedt heffingsrente ter compensatie van een eventueel optredend financieringsvoordeel of -nadeel bij de betaling van belasting. Dat gebeurt ook in gevallen waarin een juiste vaststelling van de verschuldigde belasting niet aanstonds heeft plaatsgevonden. Onder omstandigheden kan er toch aanleiding zijn om geen heffingsrente te berekenen of om de berekening van heffingsrente te beperken. Hof Arnhem zag aanleiding voor een beperking van de berekende heffingsrente in een geval waarin de Belastingdienst iemand zonder dat hij daarom had verzocht de algemene heffingskorting uitbetaalde. Dat gebeurde ten onrechte omdat de betrokkene een nihilinkomen had. Bij het vaststellen van de definitieve aanslag werd de uitbetaalde heffingskorting teruggevorderd. Omdat de Belastingdienst de heffingskorting automatisch uitkeert bij een voorlopige aanslag wanneer iemand een laag inkomen en een partner heeft zonder te controleren of het inkomen van de partner voldoende is voor de uitbetaling is er volgens het Hof geen zorgvuldige aanslagregeling. Het berekenen van heffingsrente over de aanvankelijk uitgekeerde heffingskorting is dan in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel.