Werkgevers hadden de keuze om eigenrisicodrager te worden voor de WAO. Dat had tot gevolg dat de premieverplichtingen verminderden, maar ook dat aan werknemers, die op de eerste dag van hun arbeidsongeschiktheid bij deze werkgever in dienst waren, toegekende WAO-uitkeringen voor rekening van de werkgever kwamen. De verplichting om de uitkeringen aan arbeidsongeschikte werknemers te betalen gold ook voor personeel van overgenomen ondernemingen, zelfs als dat voor de overname arbeidsongeschikt was geworden. Een eigenrisicodrager bestreed in een dergelijke situatie het verhaal van de betaalde WAO-uitkering door het UWV omdat dit in strijd met de rechtszekerheid en het zorgvuldigheidsbeginsel zou zijn. De rechtsvoorganger van de eigenrisicodrager was als direct belanghebbende niet op de hoogte gesteld van de toekenning van de WAO-uitkering aan een werknemer. Daardoor was aan de rechtsvoorganger de mogelijkheid ontnomen om bezwaar te maken tegen het toekenningsbesluit. Dat gold ook voor de mogelijkheid om de schade te beperken door het aanbieden van alternatieve werkzaamheden. Hoewel er volgens de rechtbank bijzondere gevallen denkbaar zijn waarin strikte toepassing van de wet achterwege moet blijven, waren de omstandigheden in dit geval niet zo bijzonder. Volgens de rechtbank had de rechtsvoorganger van de werkgever uit correspondentie van het UWV kunnen weten dat een WAO-uitkering was toegekend. De werkgever vond het onredelijk dat hij geconfronteerd werd met het verhalen van een uitkering aan een werknemer die tijdens de proeftijd werd ontslagen en die zich een dag voor het ontslag ziek had gemeld. De rechtbank vond dat ook niet bijzonder genoeg om een dwingendrechtelijke bepaling aan de kant te schuiven. De Centrale Raad van Beroep onderschrijft de overwegingen van de rechtbank en heeft het hoger beroep afgewezen.