Werkgevers kunnen onkosten die hun werknemers maken in de uitoefening van hun beroep vergoeden. Een onkostenvergoeding is niet altijd belastingvrij, aangezien sommige kostensoorten niet belastingvrij vergoed kunnen worden en sommige kostensoorten slechts tot een zeker maximum. De vergoeding mag de gemaakte kosten niet overschrijden, aangezien dan sprake is van loon. Het is mogelijk om een vaste kostenvergoeding te betalen, maar die moet wel vooraf gespecificeerd worden. Het enkele feit dat een betaalde vergoeding is gerelateerd aan een CAO-vergoeding heeft niet automatisch tot gevolg dat de vergoeding belastingvrij gegeven kan worden. Het is niet mogelijk om achteraf aan een verstrekte vaste kostenvergoeding een andere specificatie te geven om te bereiken dat de vergoeding wel of voor een groter deel belastingvrij kan worden gegeven. Een aannemersbedrijf betaalde aan zijn werknemers in de jaren 2000 en 2001 een vaste kostenvergoeding van ƒ 4 per dag. Deze vergoeding was gebaseerd op de geldende CAO en bestond volgens de CAO uit drie componenten, te weten werkkleding, laarzen en gereedschap. De werkgever had vooraf geen specificatie van de vergoeding aan zijn personeel verstrekt. Na een steekproef onder een aantal werknemers stelde de inspecteur zich op het standpunt dat de vergoeding bovenmatig was, omdat het gemiddelde bedrag aan kosten per werknemer per jaar uitkwam op ƒ 200. In de procedure die volgde wilde de werkgever een deel van de kostenvergoeding aanmerken als koffiegeld. Hof Leeuwarden stond dat niet toe omdat niet aannemelijk was dat de werkgever in die jaren koffiegeld had verstrekt. Wegens het ontbreken van een voorafgaande specificatie hield het Hof zich aan de specificatie van de CAO. De Hoge Raad deelde deze opvatting en stond evenmin als het Hof aanpassing achteraf toe.