Ondernemers kunnen ten laste van de winst een voorziening vormen voor toekomstige uitgaven die hun oorsprong vinden in feiten of omstandigheden voor de balansdatum en aan de periode voor de balansdatum kunnen worden toegerekend, mits er een redelijke mate van zekerheid bestaat dat de uitgaven gedaan zullen worden. De bewijslast hiervoor ligt bij de ondernemer die een voorziening wil vormen. Volgens de rechtbank Breda slaagde een ondernemer die een voorziening voor productaansprakelijkheid wilde vormen er niet in te bewijzen dat er op de balansdatum een redelijke mate van zekerheid was dat de door hem gestelde toekomstige uitgaven zich zouden voordoen. De ondernemer had een gedetailleerde berekening van de dotatie aan de voorziening gemaakt die was gebaseerd op diverse aannames en gemiddelde kosten. Deze aannames en kosten werden niet onderbouwd met concrete gegevens van de onderneming zelf. Daardoor was er onvoldoende inzicht in de kans dat de gestelde toekomstige uitgaven zich zouden voordoen.