Namens de erfgenamen deed de executeur-testamentair aangifte voor het recht van successie. De aanslagen die werden opgelegd waren overeenkomstig de door de executeur-testamentair gemaakte berekening. De inspecteur stuurde na het indienen van de aangifte een brief aan de executeur-testamentair, waarin hij meedeelde dat geen aangifte hoefde te worden gedaan voor het recht van successie wegens de nalatenschap van erflaatster, behalve wanneer een van de erfgenamen meer zou verkrijgen dan de voor hem geldende vrijstelling. De aanslagen werden verstuurd naar de executeur-testamentair, die echter enkele maanden in het buitenland verbleef. Na zijn terugkeer in Nederland vond hij het aanslagbiljet en tekende hij bezwaar aan. Op dat moment was de bezwaartermijn van 6 weken al verstreken. Hof Amsterdam was van oordeel dat er geen reden was de niet-ontvankelijkverklaring achterwege te laten, omdat het verblijf van de executeur-testamentair in het buitenland een omstandigheid was die voor rekening van de erfgenamen kwam. Dat oordeel was tekort door de bocht indien de erfgenamen aan de eerdergenoemde brief van de inspecteur het vertrouwen konden ontlenen dat geen aanslagen zouden worden opgelegd. Dan zou niet voor hun risico zijn dat de executeur-testamentair geen maatregelen had getroffen voor het geval tijdens zijn verblijf buitenslands toch op zijn adres een aanslagbiljet successierecht zou worden bezorgd. Toch leidde dat niet tot cassatie omdat het Hof had vastgesteld dat de erfgenamen aan de brief niet het vertrouwen konden ontlenen dat geen successierecht verschuldigd zou zijn. De erfgenamen hadden er op bedacht moeten zijn dat hun een aanslagbiljet zou kunnen worden toegezonden. Het niet treffen van maatregelen voor dat geval was voor hun risico.