Een edelsmid verkocht handgesmede gouden en zilveren sieraden. Per jaar maakte hij 500 tot 1.000 sieraden. Voor een deel gebeurde dat in opdracht van klanten. De edelsmid was van mening, dat het lage omzetbelastingtarief van toepassing was omdat de sieraden kunstvoorwerpen waren. De belastingdienst was het daar niet mee eens. Dat leidde tot een procedure voor Hof Den Bosch en vervolgens tot een arrest van de Hoge Raad. Na verwijzing oordeelde Hof Arnhem dat de sieraden geen kunstvoorwerpen waren, maar voorwerpen met een commercieel karakter. Volgens Hof Arnhem was concurrentie mogelijk met voorwerpen die door (andere) edelsmeden of door juweliers op ambachtelijke of op industriële wijze werden gemaakt. Ook tegen deze uitspraak ging de edelsmid in cassatie. Uit een arrest van het Hof van Justitie EG uit 1990 volgt dat een voorwerp van plastische kunst een beeldhouwwerk met een commercieel karakter is wanneer het lijkt op industriële of ambachtelijke producten en daarmee in concurrentie kan komen. Volgens het arrest is niet van belang dat een voorwerp door een kunstenaar in kleine aantallen met de hand is gemaakt, in trek is bij verzamelaars, in museumcollecties wordt opgenomen en dat het niet overeenkomstig de gebruiksmogelijkheden van het voorwerp wordt gebruikt. Ook de prijs van het voorwerp is niet van belang. De Hoge Raad bevestigde het oordeel van Hof Arnhem dat de sieraden in kwestie voorwerpen met een commercieel karakter waren vanwege de mogelijke concurrentie met door andere edelsmeden of door juweliers(fabrieken) gemaakte voorwerpen.