Een maatschap van advocaten kocht in 1995 een verhuurd pand met de bedoeling dat na afloop van het huurcontract geheel of gedeeltelijk zelf te gaan gebruiken. Op het moment van aankoop was bekend dat het huurcontract niet zou worden verlengd. Volgens Hof Amsterdam waren de maten niet verplicht om het pand tot hun privé-vermogen te rekenen. Een van de maten trad in 2000 uit de maatschap en zette zijn advocatenpraktijk, zij het onder gewijzigde omstandigheden, onmiddellijk voort. Hij verkocht zijn aandeel in het pand aan de andere maten. Door de voortzetting van de praktijk was er geen sprake van een staking van zijn onderneming en had de advocaat geen recht op stakingsfaciliteiten als stakingsvrijstelling en bijzonder tarief, ook niet als de uittreding op zichzelf bezien zou kunnen worden aangemerkt als een gedeeltelijke staking. Een duurzame inkrimping van de winst in belangrijke mate was er volgens het Hof niet geweest. Daarbij was niet van belang dat de resterende maten vanaf 2002 veel hogere winsten behaalden dan zij voordien hadden gerealiseerd.