De scheidingswand tussen twee naast elkaar gelegen panden die een gemeenschappelijke eigenaar hadden was zowel op de begane grond als op de eerste verdieping doorgebroken. De begane grond van het ene pand was in gebruik bij de eigenaar; de begane grond van het ander pand was in gebruik bij de zoon van de eigenaar. De resterende negen kamers op de verdiepingen waren verhuurd aan studenten. Voorzieningen als keukens, badkamers en toiletten waren verdeeld over beide panden. Toch was volgens Hof Amsterdam voor de toepassing van de Wet Waardering Onroerende Zaken (WOZ) geen sprake van een samenstel van eigendommen. De WOZ merkt panden die bij dezelfde belastingplichtige in gebruik zijn en die bij elkaar behoren aan als een samenstel, met andere woorden als een pand. Het gemis van adequate voorzieningen in ieder van de panden afzonderlijk maakt niet dat er een samenstel is met een ander eigendom waarin die voorzieningen wel aanwezig zijn, ook al zijn de panden onderling verbonden. Hof Amsterdam vond het ontbreken van een erfafscheiding in de achtertuin, de doorlopende dakkapellen aan de achterzijde en de gelijkvormige voorgevel onvoldoende om de panden als bij elkaar behorend aan te merken.