Een schipper was in dienst van een in Nederland gevestigde werkgever. Hij verrichtte zijn werkzaamheden in 1997 in het buitenland. Zijn werkgever paste de faciliteit voor de zeevaart toe op zijn loon. Een deel van het jaar was hij uitgeleend aan een gelieerd bedrijf, gevestigd in Maleisië. In zijn aangifte inkomstenbelasting claimde de schipper toepassing van de Nedeco-regeling. Die regeling gaf recht op een kostenaftrek van 35% voor mensen, die hun werk in het buitenland verrichtten in dienst van een Nederlandse werkgever. De belastingdienst weigerde die regeling toe te passen, omdat samenloop van de zeevaartfaciliteit met andere faciliteiten, waaronder de Nedeco-regeling, is uitgesloten. Bij toepassing van de Nedeco-regeling zou de schipper recht hebben op een kostenaftrek van ƒ 32.558. Zonder Nedeco-regeling was de kostenaftrek gelijk aan het forfaitaire bedrag van ƒ 2.598. Het al dan niet toepassen van de Nedeco-regeling had ook gevolgen voor de aftrek ter voorkoming van dubbele belasting op grond van belastingverdragen. De schipper claimde een vermindering van ƒ 54.372, terwijl de inspecteur rekening hield met ƒ 74.658. Volgens Hof Den Bosch was samenloop van de zeevaartfaciliteit en de Nedeco-regeling niet mogelijk. Bij het opstellen van die regeling mocht in redelijkheid worden besloten om een cumulatie van faciliteiten ten aanzien van hetzelfde loon te vermijden. Alleen voor de periode, waarin op het loon van de schipper de zeevaartfaciliteit niet werd toegepast had hij recht op de Nedeco-regeling.