Onder de wet op de inkomstenbelasting 1964 bestond de mogelijkheid om kosten, die gemaakt werden voor de uitoefening van de dienstbetrekking in aftrek te brengen. Er bestond een forfaitaire regeling, waarop recht bestond zonder dat kosten hoefden te worden aangetoond. Daarnaast bestond de mogelijkheid om de werkelijke kosten, wanneer ze hoger waren dan het forfait, in aftrek te brengen. Het is niet mogelijk om zowel de werkelijke kosten als het forfait in aftrek te brengen. Voor een bepaalde categorie ambtenaren, die naar het buitenland werd uitgezonden, bestond een bijzondere vergoedingsregeling. Deze ambtenaren hadden de mogelijkheid om naast de ontvangen vergoeding de forfaitaire aftrek te benutten. Voor ambtenaren, die naar het buitenland werden uitgezonden, maar niet tot die eerder genoemde categorie behoren, bestond de mogelijkheid om een bedrag gelijk aan die vergoeding als kosten in aftrek te brengen. Een ambtenaar maakte gebruik van die mogelijkheid en wilde daarnaast het forfait in aftrek brengen. Hij vond dat hij recht had op die extra aftrek op grond van het gelijkheidsbeginsel. Volgens het Hof is van gelijke gevallen geen sprake. Op grond van de wet is er geen recht op aftrek van de forfaitaire kosten.