Een werknemer had met zijn werkgever afgesproken dat deze hem geen auto ter beschikking zou stellen, maar in plaats daarvan hem maandelijks het vastgestelde normleasebedrag als reiskostenvergoeding zou betalen. De werkgever splitste dit bedrag in een onbelast en een belast deel. Over het belaste deel hield de werkgever loonheffing in. De hoogte van het overeengekomen maandbedrag had geen directe relatie met de zakelijk verreden kilometers of met de werkelijke kosten die de werknemer voor zakelijke reizen maakte. Sinds de invoering van de Wet IB 2001 is het niet meer mogelijk voor een werknemer om de kosten van zakelijk verreden kilometers in aftrek te brengen. De rechter mag geen afwijkingen toestaan van de wettelijke regeling en dus ook niet om reden van redelijkheid en billijkheid alsnog aftrek van kosten toelaten.