In een procedure over de toepassing van de 30%-regeling kwam Hof Amsterdam tot het oordeel dat de regeling zoals die is opgenomen in het Uitvoeringsbesluit onverbindend is. De 30%-regeling houdt in dat aan buitenlandse deskundigen die in Nederland werken 30% van het totaal van hun salaris plus vergoedingen belastingvrij mag worden uitbetaald. De regeling is beperkt tot het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking en de werkelijke vergoeding voor extraterritoriale kosten. Het loonbegrip volgens de wet op de loonbelasting is ruimer dan het loon uit tegenwoordige arbeid. Volgens het Hof had het loon niet beperkt mogen worden tot het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking maar had het loon volgens de bepalingen van de wet op de loonbelasting als uitgangspunt moeten worden genomen. Bij het opstellen van het besluit waarin de 30%-regeling is uitgewerkt was de besluitgever volgens het Hof verder gegaan dan de wet toestond. Het Hof paste de 30%-regeling daarom toe op een ontslagvergoeding. De Hoge Raad deelt de opvatting van het Hof niet. Bij de behandeling van het wetsvoorstel is een conceptbesluit gepresenteerd. In de toelichting op dat conceptbesluit werd vermeld dat van het loon zijn uitgezonderd daarmee niet direct verband houdende betalingen, zoals pensioenuitkeringen en gouden handdrukken. De besluitgever heeft zijn delegatiebevoegdheid niet overschreden door, net als in het conceptbesluit, als grondslag voor de belastingvrije vergoeding voor extraterritoriale kosten het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking te nemen en niet het ruimere loonbegrip.