Een inwoner van Nederland werkte als piloot voor een in Duitsland gevestigde luchtvaartmaatschappij. Zijn vluchten vertrokken altijd vanuit Duitsland en bleven meestal binnen Europa. Duitsland heft van buitenlandse belastingplichtigen, die in de internationale lucht- en scheepvaart werken, slechts belasting voor zover zij hun werkzaamheden verrichten op of boven Duits grondgebied. De Duitse autoriteiten bepalen de duur van de werkzaamheden op forfaitaire wijze. Daardoor was slechts een deel van het inkomen in Duitsland belast. De inspecteur was van mening dat voor het resterende deel het heffingsrecht aan Nederland toekwam. Dat laatste is volgens de rechtbank Haarlem niet juist. Op grond van het verdrag ter voorkoming van dubbele belasting heeft Nederland als woonland slechts het heffingsrecht indien Duitsland als werkland dat recht niet uitoefent. Dat Duitsland de inkomsten forfaitair vaststelt heeft niet tot gevolg dat Duitsland zijn heffingsrecht (gedeeltelijk) niet uitoefent. In hoger beroep heeft Hof Amsterdam de uitspraak van de rechtbank bevestigd.