De belastingdienst legde een 'navorderingsaanslag' op die niet was bedoeld om aanvankelijk te weinig geheven belasting na te vorderen of om een ander bedrag aan dividendbelasting of buitenlandse bronbelasting te verrekenen. Het verschil met de primitieve aanslag betrof uitsluitend de hoogte van het verrekenbare verlies van 1995. Deze 'navorderingsaanslag' miste iedere betekenis en was alleen bedoeld als begeleider van de gelijktijdig gegeven herziening van de eerdere verliesvaststellingsbeschikking. Bezwaren tegen het bedrag van de verrekende belasting kunnen niet in bezwaar en/of beroep tegen de 'navorderingsaanslag' aan de orde komen. De uitspraak op bezwaar had geen betrekking op de verrekende belasting en mocht door de belanghebbende ook niet als zodanig worden opgevat. Zijn bezwaarschrift tegen de 'navorderingsaanslag' was slechts bedoeld om bezwaar te maken tegen de herzieningsbeschikking. Volgens de Hoge Raad had Hof Den Haag het beroep niet-ontvankelijk moeten verklaren voor zover dat betrekking had op de verrekende belasting.