Door middel van een aandelenruil werden twee zogenoemde dakpanfondsen uit de beleggingsketen gehaald. De dakpanfondsen waren beleggingsfondsen, waarvan de activiteiten uit niets anders bestonden dan het direct of indirect houden van aandelen in één andere vennootschap. De aandeelhouders van de dakpanfondsen ruilden hun aandelen in deze fondsen tegen aandelen in de vennootschap waarin de fondsen hadden belegd. Het doel van de aandelenruil was de verzilvering van het verschil in beursnotering tussen de aandelen dakpanfondsen en de hoger genoteerde aandelen in de vennootschap waarin zij belegden. Bij de transactie werd een afdracht van 3,35% van de intrinsieke waarde van het bezit aan aandelen in de vennootschap van beide dakpanfondsen aan de belastingdienst betaald. Deze afdracht kwam in plaats van de materieel verschuldigde belasting die zou voortvloeien uit de reeks van transacties op het niveau van de betrokken partijen. De afdracht was volgens de belastingdienst geen dividendbelasting die kon worden verrekend met Nederlandse inkomsten- of vennootschapsbelasting of kon worden teruggevorderd. Volgens de Hoge Raad was de gedane afdracht aan de belastingdienst geen afdracht van ingehouden dividendbelasting.