Het begrip loon in de Wet op de Loonbelasting is zeer ruim en omvat alle voordelen die iemand uit zijn dienstbetrekking ontvangt. Het privégebruik van zaken, die de werkgever ter beschikking stelt of die de werkgever integraal vergoedt, is onderdeel van het loon. In een aantal gevallen gelden bijzondere waarderingsregels voor de bepaling van het loon. Daarnaast is in een aantal gevallen belastingvrije vergoeding of verstrekking mogelijk. Dat geldt tegenwoordig voor telefoon en internet als het zakelijk gebruik daarvan meer dan 10% bedraagt. Voorheen was dat anders. Een procedure voor de Hoge Raad gaat over een naheffingsaanslag loonheffing die is opgelegd voor het privégebruik dat een aantal werknemers maakte van een mobiele telefoon die door de werkgever ter beschikking was gesteld. Voor de werknemers was de mobiele telefoon een tweede telefoon. De naheffingsaanslag was opgelegd uitgaande van het forfaitaire bedrag van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 van € 22,69 per maand. De rechtbank en het Hof waren van oordeel dat dit niet juist was. In plaats daarvan moest de besparingswaarde in aanmerking worden genomen. Er was geen sprake van de verstrekking van een mobiele telefoon aan de werknemers, omdat de werknemers geen eigenaar waren van de telefoon. In het beroep in cassatie voerde de staatssecretaris van Financiën aan dat de terbeschikkingstelling van een telefoon onder het begrip verstrekking valt als de werkgever de kosten van de telefoon draagt. De advocaat-generaal wijst in zijn conclusie de opvatting van de staatssecretaris dat een bedrag van € 22,69 per maand niet tot de vrije verstrekkingen behoorde, af. Deze regeling gold uitsluitend voor de eerste telefoon. De Hoge Raad moet nog oordelen in deze zaak.