De belastingdienst trof bij een boekenonderzoek bij een restauranthouder een factuur aan voor het aanleggen van een parkeerplaats bij het bedrijfspand. De factuur voldeed niet aan de voorschriften. Zo bevatte deze geen omzetbelastingnummer en geen naam-, adres- en woonplaatsgegevens van de afnemer. Omdat het bedrijf dat de parkeerplaats had aangelegd bij de belastingdienst niet bekend was merkte de belastingdienst het factuurbedrag verminderd met materiaalkosten aan als nettoloon. De belastingdienst legde met toepassing van het anoniementarief een naheffingsaanslag loonbelasting op. Tegelijkertijd werd een vergrijpboete van 50% van de nageheven belasting opgelegd. De rechtbank Arnhem vond aannemelijk dat de stratenmakers in een fictieve dienstbetrekking hadden gewerkt voor de restauranthouder. Omdat de identiteit van degene aan wie was betaald niet kon worden vastgesteld had de inspecteur terecht het anoniementarief toegepast. De belastingdienst slaagde er niet in te bewijzen dat sprake was van opzet aan de zijde van de restauranthouder. De rechtbank vernietigde daarom de opgelegde boete. Hof Arnhem oordeelde in hoger beroep anders. Het aanleggen van bestratingen behoorde niet tot de normale bedrijfsuitoefening van de restauranthouder. De restauranthouder had niet voor de materialen en machines gezorgd en miste de benodigde deskundigheid voor de uitvoering van dergelijk werk. Voor een fictieve dienstbetrekking is vereist dat iemand, die geen zelfstandig ondernemer is, persoonlijk een werk tot stand brengt. De bewijslast rust op degene die zich op de wetsbepaling beroept. In dit geval was dat de inspecteur. Naar het oordeel van het Hof slaagde de inspecteur er niet in te bewijzen dat de werkzaamheden niet waren uitgevoerd door een zelfstandige ondernemer. Volgens het Hof was de naheffingsaanslag ten onrechte opgelegd. Daarmee verviel ook de grond voor het opleggen van een boete.