Een professionele schaatser claimde in zijn aangifte inkomstenbelasting over 1999 een aftrek elders belast. Die had betrekking op de periode waarin hij in het buitenland was geweest voor trainingen of deelname aan wedstrijden. Het ging om verblijven in Duitsland, Oostenrijk en Spanje. De belastingdienst was van mening, dat de schaatser geen recht op die aftrek had, omdat op grond van de desbetreffende belastingverdragen de heffing over het aan het verblijf aldaar toe te rekenen deel van zijn inkomen niet aan die landen toekwam. De verdragen met Oostenrijk en Spanje bevatten een regeling voor artiesten en sporters, die is gebaseerd op het OESO-model van 1963. Naar het oordeel van Hof Amsterdam gaat het om een specifieke bepaling waaraan een beperkte uitleg moet worden gegeven. Het artikel is niet van toepassing op vergoedingen die niet specifiek zijn gerelateerd aan een bepaald optreden of een bepaalde sportprestatie. Dat betekent, dat er geen ruimte is voor toerekening van een deel van het vaste salaris aan de verblijfsperiode in de betreffende landen. Het verdrag met Duitsland bevat een andere sportersbepaling. Alleen inkomsten uit zelfstandige arbeid worden toegerekend aan het land, waar de prestatie wordt verricht. Volgens het Hof was er sprake van onzelfstandige arbeid, namelijk in loondienst bij de KNSB en later bij een andere professionele schaatsploeg. Dat betekende, dat er geen recht was op aftrek elders belast. Bij de aanslag 1998 was er wel een aftrek elders belast toegestaan. In dat jaar viel de schaatser onder een andere inspectie. Het Hof wees het beroep op opgewekt vertrouwen af. Weliswaar was er in 1998 bewust een standpunt ingenomen door de destijds bevoegde inspecteur, maar daaraan was de nu bevoegde inspecteur niet gebonden. Verder waren de omstandigheden in 1998 anders. De verleende vermindering ter voorkoming van dubbele belasting hield in dat jaar voor het overgrote deel verband met in het buitenland verdiend prijzengeld.