In de uitkeringen aan vervolgingsslachtoffers 1940-1945 zit een component voor niet-meetbare invaliditeitskosten. Dat houdt niet in, dat de uitkeringsgerechtigde die kosten ook werkelijk heeft en dus als buitengewone uitgaven in mindering op zijn inkomen kan brengen. Voor aftrek is nodig, dat de uitkeringsgerechtigde de uitgaven aannemelijk maakt. De inspecteur heeft in het verleden uitdrukkelijk het standpunt ingenomen, dat de uitkeringsgerechtigde recht op aftrek had. In een brief heeft hij meegedeeld, dat hij van standpunt is veranderd en in het vervolg alleen aannemelijk gemaakte kosten in aftrek toe zal staan. Volgens Hof Amsterdam is er daarna geen opgewekt vertrouwen, waaraan de inspecteur is gebonden.