Een uitzendbureau voor buitenlandse werknemers kwam met hen overeen dat het weekloon inclusief vakantietoeslag en een opslag voor vakantiedagen was. Bij de berekening van de afdrachtvermindering lage lonen beschouwde het uitzendbureau de vakantietoeslag en de opslag voor vakantiedagen niet als loon. De inspecteur was echter van mening dat deze bedragen wel tot het loon behoorden voor de berekening van de afdrachtvermindering en legde een naheffingsaanslag op. Volgens de wet hoeft voor de berekening van de afdrachtvermindering geen rekening gehouden te worden met tantièmes, gratificaties en andere beloningen die in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden toegekend. Het uitzendbureau was van mening dat daaraan was voldaan omdat aan de werknemers voorschotten werden betaald waarin geen vakantie(dagen)toeslag was begrepen. De voorschotten bedroegen maximaal 75 % van het loon, terwijl de vakantie(dagen)toeslag 16,3 % van het loon bedroeg. Volgens het Hof betekende dat niet dat in het voorschot geen vakantie(dagen)toeslag was begrepen.Ook het standpunt dat vakantiegeld, ongeacht of sprake is van een jaarlijkse of periodieke betaling, steeds is uitgezonderd van het loonbegrip voor de afdrachtvermindering deelde het Hof niet omdat het niet strookte met de duidelijke wettekst, ondanks de daarvan afwijkende behandeling voor loon in de vorm van vakantie(toeslag)bonnen of daarmee overeenkomende aanspraken. Deze afwijkende behandeling hield geen verboden discriminatie in. Er was geen sprake van gelijke gevallen, aangezien het uitzendbureau de vakantietoeslag periodiek in geld betaalde en in het andere geval periodiek aanspraken werden verstrekt, die recht gaven op een in de regel niet vaker dan eenmaal per jaar te betalen uitkering. Het Hof verklaarde het beroep ongegrond.