Een vader verstrekte aan zijn zoon, die een onderneming was begonnen, twee leningen. De eerste lening was bedoeld om de huur van het bedrijfspand te kunnen betalen; de tweede ter financiering van voorraad. De eerste lening is gedeeltelijk terugbetaald; de tweede niet. De leningen zijn als zogenaamde Tante Agaathleningen geregistreerd. Een jaar later beëindigde de zoon de onderneming. De vader wilde in zijn aangifte over dat jaar een verlies op de leningen aan zijn zoon nemen. De inspecteur weigerde dat omdat geen sprake is van kwijtschelding van niet verhaalbare vorderingen. De eerste vordering voldeed volgens hof Arnhem niet aan de voorwaarden voor een tante Agaathlening, omdat deze niet voor tot het ondernemingsvermogen behorende bedrijfsmiddelen was verstrekt maar voor kosten. Van de tweede lening stelde het Hof vast, dat de vader niet heeft geprobeerd om de vordering te innen, terwijl het inkomen van de zoon en zijn echtgenote ruim voldoende verhaal bood. De inspecteur is volgens het Hof niet gebonden aan het eerder door hem gedane compromisvoorstel, omdat dit door de vader is afgewezen.