Een stichting had van de gemeente een vergunning gekregen om in de zomer gedurende een aantal weekenden een festival te organiseren in een park. Dat park was een openbare, voor iedereen toegankelijke ruimte. Tijdens het festival was er een tijdelijke waterput. De kosten van het afgenomen water werden aan de stichting doorberekend. Het Hoogheemraadschap legde ieder jaar een aanslag verontreinigingsheffing op. De stichting mocht volgens de vergunning geen entree heffen van het publiek. Het festivalterrein was daarom voor iedereen te allen tijde gratis en zonder belemmeringen toegankelijk. Hof Amsterdam was van oordeel dat het festivalterrein niet als een bedrijfsruimte kon worden aangemerkt, omdat geen sprake is van een “als afzonderlijk geheel te beschouwen terrein”. Daarom ontbrak de grondslag voor het opleggen van aanslagen verontreinigingsheffing.