Wanneer een werknemer arbeidsongeschikt is rust op de werkgever en de werknemer gezamenlijk de verplichting om de re-integratie van de werknemer in het arbeidsproces op te pakken. Beide partijen moeten daar actief aan werken, rekening houdend met mogelijke beperkingen aan de kant van de werknemer. Voor de werknemer brengt deze verplichting mee, dat hij voor zijn werkgever bereikbaar is gedurende zijn afwezigheid. Wanneer de bedrijfsarts vervolgens vaststelt dat de werknemer in staat is om zijn werk weer te doen, is er geen reden voor de werknemer om niet op zijn werk te verschijnen. Een werknemer die zich niet aan deze regels hield en die ook op andere momenten zonder toestemming van zijn werkgever afwezig was, gaf de werkgever een gewichtige reden voor de beëindiging van het dienstverband. De werkgever had de werknemer meerdere malen gewaarschuwd en gewezen op de mogelijke gevolgen van zijn handelswijze. Dat leidde niet tot aanpassing van het gedrag van de werknemer. De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met toekenning van een bescheiden vergoeding. Volgens de kantonrechter was een vergoeding op zijn plaats omdat de werknemer, afgezien van de laatste periode, gedurende het dienstverband altijd goed had gefunctioneerd.