Bij de invoer van goederen werden invoerrechten betaald, gebaseerd op de facturen van de leverancier. Achteraf bleek, dat voor iedere levering twee facturen werden verstuurd. De invoerrechten hadden steeds betrekking op een van beide facturen. De douanewaarde werd vastgesteld op het totale bedrag van beide facturen en de invoerrechten werden daaraan aangepast. Naar het oordeel van de Douanekamer van Hof Amsterdam was dat terecht. Volgens het Communautair Douane Wetboek omvat de werkelijke prijs de totale betaling die de koper aan de verkoper voor de ingevoerde goederen moet doen. Het gaat om alle betalingen die als voorwaarde voor de verkoop van de ingevoerde goederen, hetzij door de koper aan de verkoper, hetzij door de koper aan een derde ter nakoming van een verplichting van de verkoper, werkelijk zijn of moeten worden gedaan. Noch de aangever van de goederen noch de importeur van die goederen kon bewijzen, dat de op grond van de facturen betaalde bedragen geen betrekking hadden op de goederen. Volgens het Hof was de inspecteur terecht afgeweken van de op de aangifte vermelde douanewaarde en had hij de douanewaarde niet te hoog vastgesteld.