In 2003 heeft de rechtbank in Rotterdam een uitleg gegeven van het begrip loondagen voor de sociale verzekeringen. De rechtbank heeft, onder verwijzing naar een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep uit 2001, van dat begrip uitgezonderd de dagen waarover wel loon wordt ontvangen maar waarop niet is gewerkt. Die dagen kunnen volgens de rechtbank niet in de premieheffing voor de werknemersverzekeringen betrokken worden. De Minister van Sociale Zaken heeft in 2004 in een besluit de volgende uitleg van het begrip loondagen gegeven. Als loondagen tellen de dagen:- waarop tegen loon wordt gewerkt of waarop de werknemer tegen loon beschikbaar is voor werkzaamheden; - waarop niet wordt gewerkt wegens een oorzaak die voor rekening van de werkgever is, zoals feestdagen, ziekte, zwangerschap of bevalling of vakantie, maar wel loon wordt genoten; - waarop de werknemer normaal gesproken gewerkt zou hebben, maar waarop hij geen werkzaamheden verricht en waarover de werkgever wel loon betaalt. Voorbeelden daarvan zijn ouderschapsverlof of schorsing van de werknemer;- waarover een uitkering of toeslag uit de werknemersverzekeringen wordt genoten.De minister heeft volgens de wet een ruime bevoegdheid om nadere regels te stellen. Het besluit werkt terug tot 1 januari 1995. Volgens de minister kan dit rechtsgeldig, omdat geen sprake is van nieuwe regelgeving maar van uitleg van de bestaande regelgeving.Inmiddels zijn zowel de uitleg van het begrip loondagen als de rechtsgeldigheid van de terugwerkende kracht voorgelegd aan de Centrale Raad van Beroep. De Centrale Raad van Beroep heeft de uitleg van de Minister van Sociale Zaken overgenomen. De eerdere uitspraak uit 2001 waarnaar de rechtbank in Rotterdam heeft verwezen heeft betrekking op een bijzondere situatie. De door de rechtbank aangebrachte beperking van het begrip loondagen is daar niet in te lezen. Het besluit van de minister is volgens de Centrale Raad van Beroep niets meer dan een verduidelijking van de in de wet opgenomen bepalingen. Voor zover er al sprake is van terugwerkende kracht van het besluit is de Centrale Raad van Beroep van oordeel dat er geen schending is van enig algemeen beginsel van behoorlijk bestuur of van verdragsbepalingen.