Iemand deed voltijds zendingswerk voor een kerkgenootschap. Daarvoor had hij zijn baan opgezegd. Hij ontving van familie en vrienden en van de stichting waarvoor hij werkte een financiële ondersteuning. De ontvangen bedragen merkte hij niet als inkomen aan. Volgens Hof Arnhem behoorden die bedragen tot zijn inkomen, omdat over de ondersteuning afspraken waren gemaakt met de stichting voordat hij met het zendingswerk was begonnen en hij maandelijks op een vast bedrag kon rekenen voor zijn levensonderhoud. De maandelijkse bijdrage van de stichting werd verminderd toen de man in deeltijd ergens anders ging werken. Vervolgens werd de bijdrage gestopt toen de deeltijdbaan een voltijdbaan werd. Het beroep van de zendingswerker op het vertrouwensbeginsel honoreerde het Hof wel. De belastingdienst had in het verleden met de stichting afspraken gemaakt over de vergoedingen. Uit de gevoerde correspondentie bleek dat de belastingdienst had gevraagd om een opgave van alle medewerkers van de stichting in Nederland. De belastingdienst had toegezegd dat niet met terugwerkende kracht het standpunt zou worden ingenomen dat de vergoedingen wel belast waren. Volgens het Hof mocht de zendingswerker er daarom van uitgaan dat hij zonder nadere aankondiging van een standpuntwijziging geen belasting verschuldigd was over de bijdrage van de zendingscommissie.