Na een faillissement van een stichting werd een voormalig bestuurder aansprakelijk gesteld door de curator. Uiteindelijk kwam een minnelijke regeling tot stand op grond waarvan de bestuurder een aantal betalingen deed aan de curator. De aard van deze betalingen stond civielrechtelijk niet vast. De bestuurder was niet in dienstbetrekking werkzaam bij de stichting en ontving geen enkele beloning voor zijn werkzaamheden. Deze werkzaamheden waren dan ook geen bron van inkomen. De betalingen die de bestuurder na het faillissement deed konden daarom niet als negatieve inkomsten worden aangemerkt en evenmin als kosten die op inkomsten uit arbeid drukten.