Iemand verhoogde in het jaar 1999 zijn hypothecaire geldlening. De aangifte over het jaar 1999 werd opgelegd overeenkomstig de ingediende aangifte. Bij de behandeling van de aangifte over het jaar 2000 stelde de belastingdienst vragen over de besteding van het geleende geld. De belastingdienst accepteerde de verhoging niet als eigenwoningschuld. Er volgde een procedure die eindigde bij de Hoge Raad. Ook voor het jaar 2001 accepteerde de belastingdienst de aftrek van de betaalde rente over de verhoging van de geldlening niet. De belanghebbende beriep zich op de inhoudelijke beoordeling van de aangifte 1999. Op verzoek van de belastingdienst zou hij in september 2000 facturen en betalingsbewijzen hebben laten zien, die hij daarna zou hebben weggegooid. De belastingdienst zou bewust de aftrek van de rente hebben toegestaan. De aangifte 1999 was door de belastingdienst echter geautomatiseerd afgedaan zonder inhoudelijke beoordeling. Een bezoek aan de belastingdienst in het kader van de aanslagregeling 1999 of het overleggen van bewijsstukken had de belastingdienst niet vastgelegd. De rechtbank was van oordeel dat er geen sprake was van door de belastingdienst opgewekt vertrouwen. Daarom stond het de belastingdienst vrij om voor het jaar 2001 de verhoging van de hypothecaire geldlening niet als eigenwoningschuld aan te merken.