Als iemand een auto van de zaak heeft dient hij vanaf 2004 voor het privé-gebruik ten minste 22% van de waarde van de auto bij zijn inkomen te tellen. Dat geldt zowel voor een personenauto als voor een bestelauto. Bij een aantoonbaar privé-gebruik van maximaal 500 kilometer per jaar hoeft geen bijtelling plaats te vinden. Door een aanpassing in de wet zijn woon-werkkilometers met ingang van 1 januari 2004 weer zakelijk. Het bewijs dat het privé-gebruik niet meer dan 500 kilometer bedraagt kan op verschillende manieren worden geleverd. Met de belastingdienst kunnen afspraken worden gemaakt over de manier waarop dat bewijs wordt geleverd. Collectieve afspraken voor groepen werknemers zijn mogelijk. De volgende vormen van bewijs zijn acceptabel:- een sluitende kilometeradministratie bestaande uit de agenda en kopieën van maandstaten die de vereiste informatie bevatten- een schriftelijke overeenkomst dat privé-gebruik niet is toegestaan, terwijl de werkgever een betrouwbare controle uitoefent op het autogebruik. - een verbod op privé-gebruik op straffe van disciplinaire maatregelen. - de combinatie van een eigen auto en gescheurde en met vet besmeurde bekleding van de stoelen in de auto van de zaak- de combinatie van een eigen auto en het niet verzekerd zijn van de auto van de zaak buiten de door de werkgever gecontroleerde dienstreizen.- voor bestelauto’s die (nagenoeg) uitsluitend geschikt zijn voor het vervoer van goederen blijft de bijtellingssystematiek gelden zoals die gold onder de Wet IB 1964: het werkelijke aantal kilometers maal de werkelijke kilometerprijsVoor ondernemers, DGA’s en resultaatgenieters kunnen door het ontbreken van een gezagsverhouding geen reële afspraken over het te leveren bewijs. Voor hen geldt, dat zij het bewijs aan de hand van een sluitende en controleerbare kilometeradministratie moeten leveren.