Vanwege een door economische omstandigheden gedwongen verplaatsing van een bedrijf naar België verzochten enkele werknemers om ontbinding van hun arbeidsovereenkomst. De noodzaak voor de verplaatsing naar België stond niet ter discussie, evenmin als de slechte financieel-economische positie van het bedrijf. De werkgever verzette zich niet tegen ontbinding van de arbeidsovereenkomsten, maar wilde geen ontbindingsvergoedingen betalen. Over de vraag of aan de ontbinding een vergoeding moest worden verbonden oordeelde de kantonrechter als volgt. Bepalend was het antwoord op de vraag of van de werknemers gevraagd kon worden mee over te gaan naar België en voor wiens rekening de gevolgen daarvan kwamen. Volgens de kantonrechter zijn de verschillen op het terrein van de sociale verzekeringen, belastingen en gezondheidszorg tussen Nederland en België niet zo groot dat sprake is van aanmerkelijk nadeel. Wel zijn er belangrijke verschillen in ontslagbescherming en loondoorbetaling bij ziekte. Al met al was er sprake van een aanmerkelijke wijziging in de arbeidsomstandigheden ten nadele van de werknemers. Dat betekende dat van de werknemers niet zonder meer gevraagd kon worden om mee te verhuizen met het bedrijf. De verplaatsing en de samenvoeging van het bedrijf liggen in de risicosfeer van de werkgever. Daarom zag de kantonrechter aanleiding voor het toekennen van een ontslagvergoeding, zij het niet volgens de gebruikelijke formule. De kantonrechter stelde de vergoeding vast op € 5.000 bruto.