De eis, dat een beroepschrift in de Nederlandse taal moet zijn gesteld, wordt in de wet niet meer gesteld. Wel kan de rechter om een vertaling vragen als hij vindt dat een vertaling noodzakelijk is voor een goede behandeling van het beroep. De beoordeling van de noodzaak voor een vertaling maakt de rechter aan de hand van zijn eigen kennis of gebrek aan kennis van de vreemde taal en aan de mate waarin de wederpartij in zijn mogelijkheden tot verweer wordt belemmerd doordat het beroepschrift in een vreemde taal is gesteld. De indiener van het beroepschrift moet in een dergelijk geval zorgen voor een vertaling. De rechter hoeft zijn oordeel dat een vertaling noodzakelijk is niet te motiveren. Als de indiener van het beroepschrift de door de rechter noodzakelijk geoordeelde vertaling niet verstrekt, kan de rechter het beroep niet-ontvankelijk verklaren.