Een werkgever betaalde in een reeks van jaren een reiskostenvergoeding aan een aantal werknemers. Volgens de werkgever bedroeg de enkele reisafstand meer dan 10 kilometer. Volgens de inspecteur bedroeg de enkele reisafstand minder dan 10 kilometer. In geschil was wie van beiden de meest gebruikelijk route hanteerde voor de bepaling van de enkele reisafstand. Afhankelijk van de uitkomst behoorden de verstrekte reiskostenvergoedingen als dan niet tot het loon. Volgens de Hoge Raad is de meest gebruikelijke weg de weg die door het merendeel van de belastingplichtigen bij gebruikmaking van eenzelfde soort vervoermiddel zou worden gevolgd. Het verschil tussen beide routes werd gevormd door een lus over de ringweg. Hof Leeuwarden was van oordeel dat de door de werkgever voorgestane langere route niet de meest gebruikelijke was. Routeplanners volgden de door de inspecteur voorgestane kortere route. Met het rijden van de extra lus viel geen voordeel te behalen. Daarmee stond vast dat de vergoeding niet onbelast verstrekt had mogen worden, maar onderdeel van het loon van de betreffende werknemers vormde.