De wet op de omzetbelasting kent twee soorten prestaties, namelijk leveringen van goederen en diensten. Diensten zijn alle prestaties die geen levering van goederen vormen en die tegen vergoeding worden verricht. Het Hof van Justitie EG heeft in het Safearrest uit 1990 het begrip levering van een goed uitgelegd als de overdracht van de macht om als eigenaar over een lichamelijke zaak te beschikken. Het verschil tussen beide soorten prestaties kan van belang zijn voor het tarief dat op de prestatie van toepassing is of op de plaats waar de prestatie wordt verricht. Een handelaar in onroerende zaken kocht panden met het beding “voor zich en/of nader te noemen meester”. De handelaar was van mening dat hij bij deze transacties de economische eigendom had verkregen om deze vervolgens over te dragen aan de uiteindelijke juridische eigenaar. De levering van onroerende zaken is, op een paar uitzonderingen na, vrijgesteld van omzetbelasting. De rechtbank leidde echter uit de overgelegde stukken af dat de handelaar nooit de macht om als eigenaar over de panden te beschikken had verkregen. Omdat er geen levering had plaatsgevonden van de panden waren de prestaties van de handelaar met omzetbelasting belaste diensten.