Een Nederlandse dochtermaatschappij van een buitenlandse vennootschap had een Zwitserse vaste inrichting. De aan de vaste inrichting toe te rekenen winst was hoger dan het totale resultaat van de Nederlandse dochtermaatschappij. De vraag was of de Nederlandse dochtermaatschappij in latere jaren recht had op een vermindering ter voorkoming van dubbele belasting voor de overschotten van de vaste inrichtingswinst. Het Hof was van oordeel dat de Nederlandse dochtermaatschappij op grond van het Slotprotocol bij het Belastingverdrag Nederland-Zwitserland recht had op vermindering van dubbele belasting. Het verdrag heeft een eigen regeling ter voorkoming van dubbele belasting. Er ontbreekt echter een regeling die niet tot verrekening gekomen inkomsten doorschuift naar volgende jaren. De Staatssecretaris van Financiën heeft echter goedgekeurd dat daarvoor de regeling van het Besluit ter Voorkoming van Dubbele Belastingheffing (BVDB) kan worden toegepast. Het BVDB bevat sinds 1 januari 1995 een anti-misbruikbepaling, die onder omstandigheden de verrekening van gestalde buitenlandse winsten verhindert. In het goedkeurende besluit van de staatssecretaris wordt echter niet naar deze beperking verwezen. Volgens de Hoge Raad was deze bepaling daarom niet van toepassing in dit geval.