De exploitant van een hotel maakte in de jaren 1999 tot en met 2002 wegens personeelsgebrek gebruik van de diensten van een aantal asielzoekers. Voor een deel van deze personen vroeg de exploitant tewerkstellingsvergunningen aan. Onder de tot 26 juni 2002 geldende regelgeving was dat echter niet mogelijk. In de loonadministratie ontbraken loonbelastingverklaringen en afschriften van identiteitsbewijzen van de betreffende werknemers. De exploitant vormde voor de te betalen loonbelasting op zijn balans een voorziening die was gebaseerd op toepassing van het anoniementarief voor de loonbelasting. De door hem ingediende suppletieaangiften voor de loonbelasting en premieheffing volksverzekeringen gingen uit van verloning naar het laagste tarief.De belastingdienst legde een naheffingsaanslag naar het anoniementarief en een boete op. Aanvankelijk was de boete een vergrijpboete van 50 % van de nageheven belasting. Bij de uitspraak op bezwaar werd de boete verminderd tot 25 % van een deel van de nageheven belasting en deels omgezet in een verzuimboete wegens te late aangifte over het gesuppleerde bedrag. Hof Leeuwarden was van oordeel dat de inspecteur wegens het ontbreken van loonbelastingverklaringen en identiteitsbewijzen van de asielzoekers het anoniementarief terecht had toegepast. Dat de exploitant niet de bedoeling had om de belastingheffing te frustreren bracht het Hof niet tot een ander oordeel. Evenmin was van belang dat toepassing van het anoniementarief ertoe zou leiden dat teveel belasting werd betaald, gezien de mogelijkheid om dit bij de heffing van de inkomstenbelasting te corrigeren. Dat deze correctie niet altijd plaats zal vinden, was voor het Hof onvoldoende reden om te oordelen dat toepassing van het anoniementarief in strijd was met doel en strekking van de regeling.Het Hof vond de opgelegde boete van 25 % passend en geboden, omdat de exploitant bewust geen belasting had afgedragen over de netto loonbetalingen aan de asielzoekers. Ook nadat hij op 31 oktober 2002 voor vier asielzoekers tewerkstellingsvergunningen had ontvangen voldeed hij niet aan de wettelijke afdrachtverplichting. De inspecteur had ter zitting aangegeven dat de verzuimboete moest vervallen omdat een vergrijpboete niet kan worden omgezet in een verzuimboete. Deze vermindering van de boete had een proceskostenveroordeling tot gevolg omdat het beroep tegen de opgelegde boete gedeeltelijk gegrond was.