Twee broers dreven in maatschapsverband een fruitteeltbedrijf. Zij kochten een stuk weiland, dat zij als boomgaard wilden gaan gebruiken. Het weiland werd als ondernemingsvermogen aangemerkt. Al snel bleek de grond niet geschikt te zijn voor een boomgaard. Tien jaar later werd het weiland verkocht. De inspecteur betrok de winst bij verkoop in de belastingheffing, hoewel de broers die niet hadden aangegeven. De broers meenden dat de winst niet belast was, omdat de grond geen ondernemingsvermogen was. Hof Arnhem was echter van oordeel dat de grond bij de aanschaf terecht als ondernemingsvermogen was verwerkt omdat de broers langere tijd hadden geprobeerd het perceel in de onderneming als boomgaard te gebruiken. De broers voerden aan dat de grond daarvoor niet geschikt bleek. Dat had niet tot gevolg dat de grond met terugwerkende kracht geen ondernemingsvermogen was.